O fotografii

Papiery solne są jednym z podstawowych historycznych procesów fotograficznych, dające brązowy kolor o dużej skali tonalnej i bardzo dużej gradacji. Proces łączy sól i azotan srebra do postaci halogenków srebra (najczęściej srebra winylu). Halogenki srebra są nierozpuszczalne w wodzie i dlatego konieczne do ich wykorzystania w fotografii jest naniesienie kolejnych warstw. Pierwsza warstwa z roztworem soli, a następna uczulająca z azotanem srebra. Papier suszy się pomiędzy nanoszonymi warstwami. Papier można pokryć żelatyną, marantą, kazeiną lub mąką ziemniaczaną /cornstarch/. Klejenie jest często łączone z solą, ale często najpierw klejone, a dopiero potem solone.
James M. Reilly uważa, że proporcje poszczególnych warstw roztworu powinny wynosić: azotanu srebra powinno być 4 razy więcej, jak roztworu soli. Dla przykładu, jeśli użyjemy 3% roztworu soli, to roztwór azotanu srebra powinien wynosić 12% roztworu. Papier można pokrywać poprzez zanurzenie, lub pędzlem. Roztwór soli jest tanie, i najlepiej pokrywać papier przez zanurzenie. Zapobiega to również zwijaniu się papieru. Roztwór azotanu nanoszę pędzlem, można również użyć bagietki szklanej lub uczulać przez zanurzenie powierzchni jednej strony papieru w kuwecie. Jeśli warstwę roztworu soli nanosimy pędzlem, należy użyć innego do azotanu. Nie używajcie pędzli z metalowymi okuciami. Koniecznie należy używać rękawic podczas obchodzenia się z azotanem srebra. Chemikalia w papierach solnych bardzo nie lubią zanieczyszczeń, więc bardzo należy dbać o czystość chemii i wody. Konieczne jest stosowanie wody destylowanej lub demineralizowanej.
Papiery solne można barwić bardzo rozcieńczonym roztworem Kodak Selen Toner (3 ml na 1 litr wody), tworzy on bogaty czekoladowy brąz. Utrwalanie przeprowadzamy w 10% roztworze tiosiarczan sodu przez 10 minut. Papiery solne wymagają bardzo wysoko kontrastowych negatywów w zakresie gęstości w około 2.0 lub wyższych.

John Dillwyn Llewelyn botanik i pionier fotografii. Ożenił się z Emmą Thomasina Talbot, kuzynką Henry Fox Talbot. Już w 1838 roku odwiedzili Talbota i zapoznał się z jego metodą, a w kilka dni po ogłoszeniu Talbota robił już zdjęcia metodą kalotypii. Llewelyn był założycielem oraz Członkiem Rady Photographic Society of London, i pozostał w Radzie do 1857 roku. Brał udział w wystawach Photographic Society. Na Wystawie Powszechnej w Paryżu w 1855 roku zdobył srebrny medal.
Talbot uznawał Llewelyna za pierwszego fotografa botanika, już w 1842 roku wykonał dagerotypy w ogrodzie Kew Gardens. Niestety zostały zagubione.
W 1856 roku opracował proces Oxymel – wczesna postać suchej płyty. Twierdził, że poznał wszystkie znane wtedy proces i stale eksperymentował z wariacjami na ich temat. Pracował z Antoine François Jean Claudetem (1797 – 1867) w procesie dagerotypii. Niektóre jego zdjęcia zostały opublikowane w “Sunbeam” przez jego przyjaciela Philipa Henry Delamotte (1821-89).

ARGENTOTYPIA

Papiery pokryć 2% roztworem żelatyny

Uczulacz:
Cytrynian żelazowo-amonowy 20 g
Szczawian potasowy /neutralny/ 5 g
Woda do 100 ml

Naświetlić i przepłukać wodą Czytaj dalej…

Podział wzmacniaczy według działania:
- proporcjonalne – zwiększają gęstość optyczną we wszystkich miejscach proporcjonalnie. Wzmacniacze z dwuchromianami.
- superproporcjonalne – zwiększają gęstość w miejscach najmniej zaczernionych. Wzmacniacze zawierające chlorek rtęci i bromek potasu. Do materiałów niedoświetlonych.
- subproporcjonalne – powodują wzrost kontrastu. Wzmacniacze uranylowe i miedziowe.

Podział osłabiaczy według działania:
- propocjonalne – zmniejszające gęstość optyczną materiału fotograficznego proporcjonalnie we wszystkich miejscach. Maleje kontrast. Osłabiacze z manganianem potasu.
- superproporcjonalne – zmniejszają gęstość optyczną w miejscach bardziej naświetlonych. Osłabiacze żelazowe.
- subtraktywne – zmniejsza gęstość optyczną niezależnie od stopnia zaczernienia. Kontrast nie ulega zmianie. Osłabiacz Farmera.
- subpropocjonalne – zmniejszające gęstość optyczną w miejscach mało zaczernionych. Wzrasta kontrast obrazu. Osłabiacz zawierający jod.

Zabarwianie fotografii

Sepia

Odbielacz:
Woda 100 ml
Heksacyjanożelazian potasu 5 g
Bromek potasu 5 g

Toner:
Siarczek sodu 1 g
Woda 100 ml

Niebieski

Woda 100 ml
Cytrynian żelazowo-amonowy 0,9 g
Heksacyjanożelazian potasu 0,9 g
Kwas octowy lodowaty 0,9 ml

W procesie argentotypii Herschel, pokrywał papier roztworem cytrynianu żelazowo-amonowym i poddawał działaniu światła. Następnie papiery umieszczał w kąpieli zawierającej azotan srebra, która tworzy ostateczny obraz. Następnie utrwalał w celu usunięcia nadmiaru jonów srebra i starannie płukał przed suszeniem. Brąz Van Dyke jest udoskonaleniem procesu Herschela, w którym używa się papieru powlekanego roztworem zawierającym zarówno szczawian żelazowo-amonowy i azotan srebra. Po ekspozycji niektóre jony żelaza redukują się, a jony srebra zamieniają się w srebro metaliczne. Obraz pojawia się dopiero po ekspozycji dopiero, gdy papier jest umieszczony w wodzie. Jeżeli natomiast papier umieścimy od razu w utrwalaczu obraz zniknie. Tak, że pamiętajmy żeby najpierw obraz naświetlony umieścić w kąpieli wodnej.

Argyrotypia została opracowana przez dr Mike Ware. Proces naświetlenia jest bardzo powolny, więc musi być przeprowadzony przy użyciu dużej ilości światła ultrafioletowego lub słonecznego.

Zrobiłem już:
papiery solne, światłodruk, heliograwiurę, antrakotypię, argentotypię, cyjanotypię, cyjanotypię barwioną, cyjanotypię na tkaninie, tintypię, mokry kolodion, emulscję halogenosrebrową, pauzy czarne, żelazo-galusową formułę, brąz van dyke, czerń van dyke, metodę K. Scheele, gumę paryską, gumę wiedeńską, chambon, chambon velwet, papiery żelazowe, ambrotypię, albuminę, ozotypię, kallitypię I, cyjanotypię pozytywową, pauzy sepiowe,
przygotowuję się: Czytaj dalej…

kwas amidosulfonowy NH2SO3H 7g
tlenek azotu (I) Ag2O  7g
cytrynian amonu żelaza (III) (“zielony”) 22g
Tween 20 0,2-0.5 ml
woda destylowana 100 ml

Błędy w gumie:
1/ warstwa nie rozpuszcza się:
- znaczne prześwietlenie /można spróbować długo moczyć/
- za mała zawartość gumy
- za dużo dwuchromianu potasu
- suszenie warstwy w zbyt wysokiej temperaturze
2/ obraz za ciemny:
- prześwietlenie
- za krótko wywoływany /można dodać do wody sody/
3/ brak szczegółów w światłach:
- za dużo gumy
- za krótko naświetlon
4/ spłynięcie warstwy:
- za mało dwuchromianu potasu
- znaczne niedoświetlenie
- za wysoka temperatura wody
5/ zadymione światła:
- papier nie żelatynowany
- błędne żelatynowanie papieru
- suszenie w zbyt jasnym świetle
- nie wysuszona warstwa
6/ plamy na całym obrazie:
- nierówno położona warstwa
- papier zatłuszczony
- pęcherzyki powietrza po między papierem a wodą
7/ przesunięcie konturów obrazu:
- papier nie żelatynowany
- niedokładne „pasowanie” negatywu