O fotografii

Rada Programowa ustala z wykładowcami program Broniszowskich Salonów Zaproszonych (24). I tak podczas BSZ (24) wysłuchamy i zobaczymy:

- “Fotografia produktowa i nie tylko – obiektywy specjalne w domu i zagrodzie” – Krzysztof Lachowicz
- “Płaszczyzny ostrości” wystąpienie Krzysztofa Lachowicza
- “Co jest za tym murem, czyli początki fotografii w Chinach. Oraz oczywisty akcent polski.” – Witold Englender
- fotografia bezcieniowa – Krzysztof Lachowicz
- fotografia dokumentalna – Zbigniew Podsiadło
- “czysta fotografia” – Ewa Andrzejewska i Wojciech Zawadzki
- diaporama “projektorowa” – czyli obraz wświetlany w film z projektora – Krzysztof Lachowicz
- wieczór diaporamowy – Wiesław Jaskulski
- historia fotoplastikonu – Tomasz Bielawski
- wykład dotyczący różnic w kompozycjach zdjęć 2d i 3d – Tomasz Bielawski
- prezentacja Ogólnopolskiego Festiwalu Fotografii Otworkowej – Witold Englender
- mokry kolodion – Piotr Nowak
- pokazy mokrego kolodionu – Paweł Janczaruk
- papiery żelazawe, cyjanotypia żelazicyjanowa i żelazocyjanowa, oraz tintypia – Paweł Janczaruk
- akcja fotograficzna – Andrzej Ploch
- pokaz powiększalnika słonecznego – Andrzej Pytliński
- fotografia anamorficzna i kamery anamorficzne – Paweł Janczaruk
- panele dyskusyjne
- Galeria Jednego Dnia
- konsultacje
- wystawy w ramach Objazdowego OFFO Barbara Englender

Oczekujemy również propozycji od uczestników.

Ale to jeszcze nie wszystko.
Broniszowskie Salony Zaproszonych (24) odbędą się w dniach od 30 maja do 6 czerwca 2010 roku.

Lista osób uczestniczących Broniszowskich Salonach Zaproszonych (24) w dniach 30 maja do 6 czerwca 2010 roku w Broniszowie:

1. Witold Englender
2. Tomasz Bielawski
3. Zbigniew Podsiadło
4. Krzysztof Lachowicz
5. Ewa Andrzejewska
6. Wojciech Zawadzki
7. Andrzej Pytliński
8. Wiesław Jaskulski
9. Andrzej Ploch
10. Czytaj dalej…

„Anamorfoza nie jest odchyleniem od normy, w którym rzeczywistość zostaje ujarzmiona przez wizję umysłu. Jest optyczną sztuczką, w której to, co widzialne, przesłania to, co rzeczywiste. Elementy tego systemu są ze sobą przemyślnie powiązane. Perspektywy przyspieszone i spowolnione wstrząsają naturalnym porządkiem, nie niszcząc go. Perspektywa anamorfotyczna unicestwia go tymi samymi środkami, stosowanymi w sposób skrajny. Obrazy rozkładane na elementy i przywracane przez kombinacje promieni wzrokowych rozpowszechniają się w wieku XVI jako artystyczny cud, którego sekretu strzeże się zazdrośnie.” (Jurgis Baltruszaitis)

Czy perspektywa dziwaczna oznacza oryginalność, odstępstwo czy wadę? Jak naprawdę widzimy rzeczywistość? Czy obraz, który dociera do mózgu to prawdziwy obraz świata? Czy dwoje osób patrząc na ten sam obiekt widzą ten sam przedmiot? Czy fotografując dany obiekt zobaczymy na zdjęciu ten obiektu, czy jego wizję? A może ten obiekt nie istnieje? Po co artyści posługują się anomaliami widzenia? Czy niektórzy chcą wciągnąć odbiorcę w swoistą grę? Czy niektórzy z nich chcą zaprezentować mistrzostwo warsztatu? Czy może anamorfoza dąży do przedstawienia trójwymiarowej przestrzeni na płaskiej powierzchni? A może artyści pragną przedstawić własne widzenie świata? Czy anamorfoza podoba nam się wyłącznie dlatego, że daje zdeformowany obraz? A może ten obraz przypomina nam jednak prawdziwe widzenie?